strange blues…

 hamlet_1440.jpg

Συνέχισε να χαμογελά και παράγγειλε 2 ακόμα Absolut.

Έστριψα τσιγάρο και του χαμογέλασα πίσω, ενώ αυτό που ήθελα απεγνωσμένα ήταν να βγάλω τα ρούχα μου και να αρχίσω να ξύνομαι μανιασμένα, να τρίψω την πλάτη μου στον τοίχο, να απαλλαγώ, να ματώσω, να ….

–          Μην το κάνεις. Πάρε μια ανάσα.

Μίλησε κανένας; Τον κοίταξα κλεφτά κι αυτός κοιτούσε μπροστά με το ποτήρι στα χείλη. Το μαγαζί ήταν ψιλογεμάτο αλλά κατά περίεργο τρόπο απέφευγαν να πλησιάσουν στη γωνία. Ένας λευκός με νέγρικη φωνή τραγουδούσε  blues για κάποιο παλιό τζην ή κάποια Jean. Δεν ήμουν σίγουρη πια ούτε για την ώρα ούτε για τη μέρα, κι αυτό ήταν θετικό σημάδι ότι ο χρόνος κυλούσε και χωρίς εμένα.

Είχα πάρει απόφαση ότι άρχισαν οι παραισθήσεις όταν γύρισε προς το μέρος μου.

–          Έτσι είναι στην αρχή . Θα συνηθίσεις.

–          Ορίστε;

–          Στην αρχή. Μετά έρχονται άλλα.

Έριξα μια ματιά στα χέρια μου μήπως και το αίμα είχε αρχίσει να κυλάει στους καρπούς μου, αλλά δεν είδα τίποτα. Δεν είχα βγάλει το μπουφάν καθόλου και ήδη είχα πάει τουαλέτα να τσεκάρω αν όλα ήταν εντάξει.

Κοίταξα τα δικά του χέρια που κρατούσαν το ποτήρι και έπαιζαν με τα παγάκια. Ανέβηκα πιο ψηλά. Φορούσε ένα ημίπαλτο που ούτε αυτός το είχε βγάλει.

–          Ποιος είσαι;

Χαμογέλασε στο ποτό του και πήρε ένα τσιγάρο.

–          Τι είσαι; συνέχισα όσο φυσούσε τον καπνό στο πρόσωπό μου.

–          Εσύ τι λες;

–          Φίλε, δεν ξέρω καν ούτε πού είμαι. Μου βάζεις δύσκολα σε δύσκολες ώρες. Λέγε!

–          Είμαι ένας οδηγός, απλά. Τίποτα περισσότερο , τίποτα λιγότερο. Περιπλανώμαι και ψάχνω. Άτομα σαν εσένα.

Αισθάνθηκα ότι έχω ανάγκη επειγόντως από μια γερή δόση βότκας αλλά το ποτήρι είχε αδειάσει. Έκανα νόημα στον barman και περίμενα μέχρι να σερβίρει και στους δυο μας.

–          Τι έχω εγώ δηλαδή;

–          Φτερά γλυκιά μου. Φτερά.

   «                                 «

6 σκέψεις σχετικά με το “strange blues…

  1. Και λίγο μετά, μου πιασε το χέρι, τον άφησα, κάτι μου είπε για τα μακριά μου δάκτυλα αλλά δεν το κατάλαβα. Από το μπάρμαν με νόημα τα ποτήρια ζήτησα να μας ξαναγεμίσει και τον ρώτησα προς τα πού πήγαινε. Γλυκά μου είπε… πόσο μου άρεσε όπως το λέγε…, όπου πετάξεις και συ. Το κοίταξα θολά και προσπάθησα να γελάσω, αλλά δεν μου βγαίνε. Στο καθρέπτη απέναντι τη μουτζούρα μου είδα που έκλαιγε……..P>

    Μου αρέσει!

  2. Βελτιώνεται η ιστορία.
    WL
    ΥΓ. Κοίτα άγριες ώρες που κάθομαι και «μελετάω» κείμενα και
    ιστορίες. Μήπως αρχίζω να χρειάζομαι και εγώ καμμιά βότκα; Και όπως
    ξέρεις η σχέση μου με τα ποτά κάθε άλλο παρά φιλική είναι.

    Μου αρέσει!

  3. Αγαπητοί μου, όπως έγραψα και στο προηγούμενο κομμάτι, ένα
    ατύχημα που κατέληξε να έχω 10 ράμματα στο κεφάλι, με έκαναν να μην
    μπορώ ούτε να συνεχίσω, ούτε να είμαι στο δίκτυο, ούτε να πιω, ούτε
    να ξέρω πού είμαι, ποια είμαι…

    Αχ, μου ξεγλύστρησε και ο σκοτεινός, όμορφος τύπος με τα σγουρά
    μαλλιά και την Absolut μέσα από τα χέρια.

    Μόλις συνέλθω ( δηλ. μόλις επανέλθω στον παλιό κακό μου εαυτό) θα
    ξαναμπώ σε αυτό το μπαρ που πολύ μου άρεσε το σκοτάδι του.
    ΥΓ. Αν ξανανέβω εγώ σε σκάφος να μου γράψετε….Ωχ, μικρό, γλυκό
    μου κεφαλάκιιιιι

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s