‘E tempo infine….

fullmoon november.JPG

      Σκούπισα άλλη μια φορά τα μάτια μου και κοίταξα γύρω. Η ατμόσφαιρα ήταν ακόμα θολή και οι φιγούρες ξεπρόβαλλαν μέσα από ένα πηχτό κίτρινο χρώμα, ανυψώνονταν λίγο για να καθίσουν και πάλι στις θέσεις τους με ένα τίναγμα του κεφαλιού και των χεριών. ΄Όμως αυτά δεν ήταν ακριβώς ούτε τα κεφάλια τους , ούτε  τα χέρια τους. Όλα είχαν αλλάξει. Διέκρινα ένα γέρο-μπούφο να κάθεται στην άλλη άκρη της μπάρας κρατώντας ένα ποτήρι μπύρας και μιλώντας σε ένα πετεινό. Στο τραπέζι δίπλα στην πόρτα, εκεί όπου οι δυο τύποι με παρακολουθούσαν από την ώρα που μπήκα, κάθονταν δυο κόρακες κι ανάμεσά τους κυκλοφορούσε μια πέρδικα. Τα διπλανά καθίσματα τα είχαν καταλάβει πελαργοί και περιστέρια. Γεράκια και φασιανοί κάθονταν στην μπάρα. Ο barman συνέχιζε αμέριμνος να σερβίρει, μόνο που τώρα είχε αποκτήσει την μορφή ενός ψιλόλιγνου, μαύρου κορμοράνου.

Τι ήταν αυτό; Δεν ήξερα αν έμοιαζαν περισσότερο σε ανθρώπους που είχαν αποκτήσει μορφή πτηνών ή πτηνά που μεταλλάσσονταν σε ανθρώπινες φιγούρες.

– Δεν μπορεί! Οι λέξεις πρέπει να βγήκαν δυνατά από το στόμα μου γιατί όλοι γύρισαν προς το μέρος μου. Η μουσική είχε σταματήσει, κανένας δεν κινιόταν, ούτε καν οι φλόγες των κεριών και κανείς δε μιλούσε. Αισθανόμουν να βρίσκομαι σε ένα κενό του χρόνου, όπου τα πάντα έμεναν στάσιμα . Με κοίταζαν κι έβλεπα το κίτρινο των ματιών τους να χύνεται στο χώρο και να κάνει την ατμόσφαιρα γύρω μου ακόμα πιο κίτρινη, πιο πηχτή ,πιο ανησυχητική. Τα λεπτά περνούσαν κι άρχισα να ιδρώνω πάλι. Ένα κύμα προσμονής ερχόταν προς το μέρος μου και ξεκίνησε να σκάει σιγά σιγά στο δέρμα μου. Το ένιωθα να σέρνεται σαν αράχνη στα μηνίγγια , να προχωράει στη μύτη και να σκαρφαλώνει στο μέτωπο.

Χωρίς να ξεκολλήσω τα μάτια μου από πάνω τους έγειρα προς τον σύντροφό μου – έτσι τον αισθανόμουν – και του ψιθύρισα στο αυτί:

Τι περιμένουν;

– Περίμεναν. Περίμεναν χρόνια. Περίμεναν ποιος από εκείνους που γεννήθηκαν κάτω από τον Αποσπερίτη θα έβρισκε το δρόμο του μέχρι εδώ. Κάθε 7 χρόνια γεννιούνται 7 άτομα που φέρουν το σημάδι. Κάποια από αυτά δεν το έχουν δει ποτέ. Άλλα το  είδαν και δεν κατάλαβαν. Άλλα ξεκίνησαν και στη μέση του Δρόμου αποφάσισαν ότι η θέση τους είναι  κάτω από την σκιά του Μαύρου Έλατου, που χαρίζει τη Λήθη. Μερικά έμαθαν να σκαρφαλώνουν σε κλωνάρια και πίστεψαν ότι ο Σκοπός είναι να πετούν πέτρες στους διαβάτες του Μεγάλου Μονοπατιού. Έχουν περάσει 7 φορές τα 7 χρόνια που κάποιο παιδί του Αποσπερίτη έφτασε μέχρι εδώ. Περίμεναν. Τώρα έπαψε ο χρόνος.

Δεν κατόρθωνα να καταλάβω αυτά που έλεγε. Οι λέξεις του έφταναν καθυστερημένα. Τον έβλεπα να ανοιγοκλείνει το στόμα αλλά οι λέξεις χρησιμοποιούσαν ένα μακρινό δρόμο μέχρι να φτάσουν στα αυτιά μου κι αργούσαν. Μέχρι να φτάσει και η τελευταία λέξη αυτός ήδη είχε κινηθεί , μου είχε βγάλει το μπουφάν και ξεκούμπωνε τη μπλούζα μου.

– Νομίζω ότι ήρθε η ώρα. Αιμορραγείς. Πρέπει να βγάλεις τα ρούχα σου.

               *                        *

9 σκέψεις σχετικά με το “‘E tempo infine….

  1. Παρόλο που μονίμως ονειροπολείς, γράφεις καλά γμτ (για να
    χρησιμοποιήσω μια προσφιλή σου έκφραση).

    Μου ήρθε μια ιδέα. Επειδή και εγώ αυτόν τον καιρό γράφω κάτι
    (διήγημα, μυθιστόρημα; δεν ξέρω πως να το πω), να σου στείλω τον
    βασικό κορμό και την ιδέα του «πονήματος» και επίσης ό,τι έχω
    γράψει μέχρι σήμερα; Εσύ θα επεξεργαστείς αυτά που έγραψα και θα
    συνεχίσεις με τον δικό σου ωραίο τρόπο την ιστορία, με βάση τα
    στοιχεία που θα σου δώσω. Μόνο το τέλος δεν θα αλλάξεις. Μου
    φαίνεται πολύ ωραίο, όπως το έγραψα.

    Συμφωνείς κορυφαία μου story-teller Πενθεσίλεια;;
    WL

    Μου αρέσει!

  2. Ονειροπολώ,ε; Αυτό είναι καλό ή όχι;

    Σε ευχαριστώ όμως που λες ότι γράφω καλά. Είχες καιρό να με
    διαβάσεις και μάλλον σου φάνηκε ωραίο 🙂

    Όσο για την ιδέα σου, μπορώ να σου πω ότι με κολακεύεις . Θα σε
    απογοητεύσω όμως γιατί άρχισα να δουλεύω σε διάφορα πάλι και τρέχω
    αποσυντονισμένη. Αν δε βιάζεσαι , μπορώ ίσως να ασχοληθώ με αυτό
    μετά τις γιορτές.

    Και κορυφαία με αποκάλεσες,ε;;; Αααα, δεν πας καλά εσύ

    Μου αρέσει!

  3. Κάνεις λάθος. Σε διαβάζω συστηματικά. Απλώς έχεις έντονες
    διακυμάνσεις στη γραφή σου και γιαυτό μου αρέσουν ορισμένα κομμάτια
    και όχι όλα.

    Φυσικά και δεν βιάζομαι το κέιμενο. Εξάλλου και νωρίς να το
    τελειώσω τι θα το κάνω;. Δεν σκοπεύω να αλλάξω επάγγελμα.
    Την καληνύχτα μου,
    WL
    Από τα τηλέφωνα πήρες διαζύγιο;

    Μου αρέσει!

  4. Δηλαδή αυτή μου η ιστορία να υποθέσω ότι σου άρεσε.

    θετικόν!

    Αφού λοιπόν δε βιάζεσαι, ούτε έχεις σκοπό να αλλάξεις επάγγελμα,
    ευχαρίστως να διαβάσω στις γιορτές ό,τι έγραψες. Όχι για να
    επεξεργαστώ ή να συμπληρώσω τίποτα, δε θεωρώ ότι είμαι ικανή να
    κάνω κάτι τέτοιο στην προσωπική γραφή κανενός. Αλλά μπορώ να σου πω
    την εντύπωσή μου, και ξέρεις ότι δε χαρίζομαι 🙂

    Α, και από τα τηλέφωνα δεν πήρα διαζύγιο , απλά είμαι χαμένη,
    αγχωμένη και αποσυντονισμένη. Δεν υπήρξα και γνωστή για τη
    σταθερότητα στην επικοινωνία μου εξάλλου 🙂

    Μου αρέσει!

  5. Τον κοίταξα και γι ακόμη μια φορά, μου φάνηκε σαν κάτι γνωστό να
    έχει, αυτός συνέχιζε, ξεκούμπωσε και το τελευταίο, σχεδόν το
    έσπασε, αδημονούσε το αίμα να διαπιστώσει από πού έτρεχε και ήταν
    παράξενο, δεν ανησυχούσα, το κάθε εκατοστό της μπλούζας που άνοιγε,
    την ευχαρίστησή μου μεγάλωνε όλο και πιο πολύ.

    Τα ανθρωπόμορφα κοιτούσαν αναστατωμένα, σαν τι ζώο σκέφθηκα με
    βλέπουν,

    ίσως μια σαύρα, αλλά όχι, οπωσδήποτε σαν τρόπαιο με κοιτούν, σαν
    εύκολη τροφή.

    Το σώμα μου είναι σαν ο πίνακα της ψυχής μου, σε κάθε στάση, με
    νύχια γαμψά χαράζω τις αναμνήσεις μου και το αίμα αφήνω να τρέχει,
    από τις αυλακιές του.

    Όπως και τώρα, οι κόκκινες σταγόνες από τα ποδιά μου κατρακυλούν
    και παραδίπλα μια μεγάλη κηλίδα σχηματίζουν.

    Τι μου θυμίζει σκέφθηκα και πάλι, ίσως ναι, «ο υφασματένιος
    άγγελος» του Ερνστ,

    έτσι με τα φτερά του στη βάση του λαιμού, δε βαριέσαι κι έτσι
    όμορφος είναι,

    εγώ πάλι, μου μοιάζω με τη gradiva του Mason όπως με βλέπω στο
    καθρέπτη απέναντι,

    και τη κηλίδα ξανακοίταξα, σαν να φαντάστηκα καθώς το ποτό κατέβασα
    με μια, λεπτοί σωλήνες να έχουν εκτιναχθεί από τα στόματα των
    διπλανών και να τη ρουφούν με βουλιμία.

    Γέλασα και τον υφασματένιο άγγελο ξανακοίταξα, την επιβεβαίωση
    περίμενα.
    Η πολύ όμορφη γραφή σου μου έδωσε τη παρόρμηση να συνεχίσω.
    Καλό βράδυ

    Μου αρέσει!

  6. Χαρά μου η αλληλεσύνδεση, η αλληλεπίδραση που πετυχαίνουμε. Είχα γράψει μια συνέχεια, αλλά σκεφτόμουν να το κλείσω εδώ – να αφήσω ατελείωτο ,υπαινικτικό το τέλος. Κάποιες φράσεις σου όμως με πήγαν αλλού…..Χμ…ίσως τις χρησιμοποιήσω ….
    < Θα είχε ενδιαφέρον ένας τέτοιος δια-λογος . Καλός δεν ξέρω αν θα βγει, σουρρεαλιστικός όμως σίγουρα!!!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s