Ναι, αλλά τι; …

 

Μεγάλωσα με το να μη χρωστώ κι όλο αισθανόμουν ότι χρωστούσα. 

Σε γονείς, σε αδέρφια, σε γκόμενους, στην κοινωνία, σε θεούς και διαβόλους.

Ντυνόμουν και τα ρούχα μου γδέρνανε το κορμί , ξένα και δανεικά τα ένιωθα κι όλο φαγούρα με έπιανε ανάμεσα στα στήθη .  Αυτό που με τρόμαζε όμως ήταν πως όταν σήκωνα τις μασχάλες μύριζα ξένο ιδρώτα, δανεικό κι αυτόν.

Μα δε χρωστούσα. Έτσι με έμαθαν, έτσι ζω. Δάνειο δεν πήρα ποτέ μου και τις κάρτες τις μετρούσα δόση -δόση μαζί με τζούρες πικρού καφέ και στριφτού τσιγάρου, μην τυχόν και μου ξεφύγουν στο μέτρημα. Μετρούσα τα λόγια μου, τις αναπνοές, τα βλέμματα, τα χιλιόμετρα, τα βήματά μου. Ήξερα πόσα βήματα είναι από το τραπέζι της κουζίνας ως το κρεβάτι, πόσα από τον καναπέ ως την πολυθρόνα με το κουτσό πόδι ή τη σκοτεινή παραφορτωμένη βιβλιοθήκη με τις γυάλινες πορτούλες , τις μπιζουταρισμένες και θολές και βρώμικες. Σαν τυφλός ήξερα βήμα-βήμα το δωμάτιο, το διάδρομο, πόσα βήματα είναι μέχρι το ασανσέρ, πόσα με χωρίζουν από την πόρτα της πολυκατοικίας μέχρι τον κάδο απορριμμάτων. Δεκαεννιά. Κι αυτό αν περπατούσα κανονικά. 19 και μισό αν σκεφτόμουν κάτι και 17 αν βιαζόμουν.

Όλα, όλα τα είχα μετρημένα. Δεν είχα ξεχάσει κάτι. Έτσι δεν είναι; Κι όμως …

Κάθε βράδυ που έπεφτα στο κρεβάτι, τέσσερα βήματα από την πόρτα, για αρκετή ώρα δεν μπορούσα να κλείσω τα μάτια μ ου. Μια αίσθηση τριβέλιζε το μυαλό μου ότι κάτι που είχε διαφύγει, κάτι δεν είχα υπολογίσει, δεν είχα μετρήσει, κάτι χρωστούσα, κάτι, κάτι, κάτι ….

Αλλά τι; 

 

Πενήντα ένα χρόνια ζω και από τότε που έμαθα να μετράω , από τότε που η μάνα μου με έμαθε να τα μετράω όλα, από εκείνο το μεσημέρι που καθάριζε το τραπέζι κι εγώ κουβαλούσα τα πιάτα στο νεροχύτη κι έσταζε η βρύση κι όλο την έσφιγγα κι όλο έσταζε και φοβόμουν ότι κάποια μέρα θα ξυπνούσα και το μάρμαρο θα είχε αποκτήσει μια μαύρη τρύπα που θα έφτανε στο πάτωμα από τις σταγόνες που θα το έτρωγαν, από κείνη τη μέρα ξαπλώνω κι όλο με τρώει η έγνοια ότι κάτι ξέχασα.

Ναι, αλλά τι; Τι;    …

 

9 σκέψεις σχετικά με το “Ναι, αλλά τι; …

  1. Το χρέος στον εαυτό μας δεν εξοφλείται ποτέ. Είναι το μόνο που
    αξίζει να επιμηκύνουμε διαρκώς….
    ΥΓ: συμφωνώ απολύτως μαζί σου ως προς την τοποθέτησή σου για
    το..f/b σε βαθμό που θα σου υποβάλλω ευθέως την ερώτηση που έχω ήδη
    υποβάλλει στον εαυτό μου.

    » Τι δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι ;;;»
    Σε φιλώ
    Σε φιλώ

    Μου αρέσει!

  2. Μικρή μου Λυγερή.

    είμαστε κοινωνικά όντα και μας αρέσει να επικοινωνούμε. Για αυτό
    και είμαστε εκεί που είναι η καρδιά και οι φίλοι μας, είτε είναι
    Path είτε Facebook . Σε εμάς επαφίεται πώς θα το χρησιμοποιήσουμε.
    Και στο λέω ενώ για 1-2 χρόνια αντιδρούσα και δεν έκανα λογαριασμό
    στο FBook.
    ΄Οσο για το χρέος στον εαυτό μας, ε…αυτό θα το μετράμε όσοι το
    αντέχουμε…

    Μου αρέσει!

  3. Εγω παλι ξεχασα το να μην μετρω βαρεθηκα να νοιωθω
    χρεωμενηΞεχασα οτι τελικα μπορει και να μου χρωστανε και να μην
    χρωσταω …Και τελευταια νοιωθω οτι μου χρωστανε ακομα και η ζωη

    αφηνω το μετρημα Δωσαμε ! δωσαμε! Τα αλλα τα χρωστουμενα θα τα
    επιλεξουμε μονοι μας και δεν αφησουμε να μας επειλεξουν

    Καλημερα Αμαζονακι μου

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s