Οι γέφυρες που περπάτησα…

 

«Κόπηκαν τα γεφύρια! Το νερό έσπασε τα γεφύρια! Το νερό!»

Οι φωνές ηχούσαν στο άδειο δωμάτιο. Το νερό, τα γεφύρια, το φράγμα, έσπασαν όλα μέσα μου.

 

 

Ήταν άνοιξη θαρρώ, μπορεί και χειμώνας βαρύς. Η μνήμη μου είναι σίγουρη για αυτό. Ήταν σίγουρη και για το ότι ήταν αγάπη. Ή μήπως έρωτας; Ναι, σίγουρα ήταν φιλία.

Θυμάμαι τον καφέ που πίναμε, κρατώντας την κούπα με τα δυο μας τα χέρια να ζεσταθούμε και τα τσιγάρα μας έσβηναν στο τασάκι. Κοίταζα τον κόσμο που περνούσε κι εσύ γελούσες σαν παιδί. Τα μάτια σου, ω, τα μάτια σου έλαμπαν τόσο και το γέλιο σου ήταν χορταστικό, έβγαινε σε κύματα, αργά στην αρχή, μέχρι που γινόταν θύελλα και σάρωνε τα πάντα με υπεροψία. Ο απέναντι τοίχος γέμισε γλάρους κι από κάτω μας άνοιγε η θάλασσα μονοπάτια που ξεχάστηκαν  χωρίς να τα περπατήσουμε.

Κάθε μέρα μού έλεγες ένα νέο παραμύθι, για νεράιδες και μαγικά βότανα, μονόκερους που με πήγαιναν σε ουράνια τόξα, μια μέρα έφερες τον Πήγασο να πιει καφέ μαζί μας κι εγώ μιλούσα για μικρά πλεούμενα, σαν καρυδότσουφλα με σίγουρα χαμένους ναυτικούς.

Μου έμαθες ένα τραγούδι μυστικό να μουρμουρίζω τα μεσάνυχτα  για να έρθεις πετώντας,  κάνοντας βόλτες πάνω από τη θάλασσα με φτερά αλκυόνας. Κι άλλο ένα να σφυρίζω όταν σε πεθυμούσα κι ερχόσουν με τα χρυσοκόκκινα φτερά του πετρίτη.

Μετά…;

Μετά ξεχάσαμε να πετάμε. Περπατούσαμε κάτω και πάνω από γέφυρες . Και τις καίγαμε χορεύοντας γύρω από τη φωτιά, κι ας πονούσε.

 

Μα , φίλε, βλακείες γράφω.

Τις γέφυρες που σπάει απότομα ο χρόνος και ο άτιμος ο καιρός, ο άδικος ο χαμός, αυτές πονάνε.

Αυτές…

 

 

 

 

 

12 σκέψεις σχετικά με το “Οι γέφυρες που περπάτησα…

  1. Αγαπητή μου Πενθεσίλεια. Με μεγάλη πραγματικά χαρά βλέπω
    δυναμικά την επανεμφάνισή σου εδώ, στο καταξιωμένο παλιό σου
    σπιτικό.

    Όπως πάντα, ερχόμενος εδώ, είχα κάτι όμορφο, κάτι ζωντανό, κάτι
    δημιουργικό να δω.

    Απολαμβάνω λοιπόν το τραγούδι κατ’ αρχήν και μετά τα λόγια σου, το
    γραπτό σου…!

    Όμορφο το απόγευμά σου καλή μου.

    Μου αρέσει!

  2. Γιάννη μου, ήρθα να καθαρίσω λίγο το σπιτάκι μου γιατί έπιασε
    αραχνούλες 🙂

    Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ…

    Καλά να είσαι και πάντα να γράφεις ωραία κείμενα

    Μου αρέσει!

  3. Καλώς ξανάλθες! 🙂

    Πολύ όμορφο το video σου. Και το κείμενο φυσικά. Δένουν με κάποιο
    τρόπο.
    Στέκομαι στο «μετά ξεχάσαμε να πετάμε».

    Πόσο οικείο για τους περισσότερους (αν όχι όλους) εξ ημών.
    Κάτι μου έκανε όλο αυτό και σε συνδυασμό με τα Κρίνα, με έβαλε
    και ξαναβρήκα στο YouTube αυτό εδώ: https://youtu.be/frkmOvDpPzg

    Ένας ψαρομάλλης Ανεστόπουλος, το 2013, σε περίοδο ..πανελλαδικής
    τουρνέ από παμπ σε μπουάτ και τανάπαλιν, σαφώς κουρασμένος,
    μπαϊλντισμένος θα πω (έχοντας δει κι άλλα videos αυτής της τουρνέ).

    Ο πανδαμάτορ χρόνος λοιπόν.

    Η σύνδεση με τα παραπάνω.

    Που μας κάνει να ξεχνάμε.

    Να πετάμε. Να ζούμε.

    Να θέλουμε.
    (εντάξει, πολύ πεσμένο πρώτο σχόλιο στην επανεμφάνισή σου στη
    γειτονιά, αλλά φταίνε τα Κρίνα, ναι) 🙂

    Μου αρέσει!

  4. Γιάννη μου, αν σε ξαναπιάσει κάτι με το παρελθόν να κοιτάς
    Παπ/νου (τον Βασίλη), τους Scorpions και τους Rolling Stones και θα
    νομίζεις ότι ο χρόνος έχει σταματήσει 🙂

    Πάντως, το κείμενο αν σε έκανε να ψάξεις, αν σε έκανε να θυμηθείς
    και κυρίως , αν σε έκανε να ξαναπεράσεις από τη λίμνη μου, πέτυχε
    το σκοπό του 🙂

    Να πετάμε, να πετάμε αυτό να μην ξεχνάμε γμτ μου…
    ΥΓ. Ω, ναι, έχουν σχέση το κείμενο και το βίντεο…έχουν…

    Μου αρέσει!

  5. Συμφωνώ, τα παραδείγματα ήταν χμ, απόλυτα, δεν επιδέχονται
    αμφισβήτησης, ο χρόνος έχει σταματήσει, ναι.. 😉
    Πάντα πετυχαίνουν τα κείμενά σου, φαντάζομαι στο λένε/γράφουν κι
    άλλοι.
    Υ.Γ. Να πετάμε. Ναι. Αργότερα λίγο, διότι τώρα έχω ένα βάρος από
    το μεσημεριανό… 😉

    Μου αρέσει!

  6. .. τώρα εγώ έμεινα σε αυτό με την ζεστή κούπα καφέ στο χέρι…
    πάντα ζεστό τον καφέ μου σε κούπα παρακαλώ, ο φραπέ δεν είναι
    καφές,,, ωραίος αλλά δεν είναι … ο ζεστός καφές έχει πάντα αχμμμ
    ταξιδιάρικη μουσική… αυτάαα

    φιλί και καλώς την 🙂

    Μου αρέσει!

  7. Να και κάποιος επισκέπτης που δεν λέγεται Γιάννης 🙂 Σε
    ευχαριστώ Μάνια για την επίσκεψη. Καφέ ζεστό πίνω κι εγώ μέχρι αργά
    το καλοκαίρι. Για να τον κρυώσω πρέπει να φτάσουμε σε
    επίπεδα…καύσωνα! Αυτή η κούπα είναι κάτι σαν
    μοίρασμα…κοινωνία…επικοινωνία…

    Φιλί καλοδεχούμενο και ανταποδιδόμενο 🙂

    Μου αρέσει!

  8. Αυτό, πολύ καλό κείμενο Πενθεσίλεια.

    Συνέχισε να δημιουργείς όπως παλαιότερα.
    WL
    ΥΓ. Συγγνώμην, αλλά σε ένα μάλλον φιλολογικό blog να προσέχουμε.
    Κάπου είδα (σε σχόλιο) για τον πανδαμάτορα χρόνο. Είναι πανδαμάτΩρ
    χρόνος.
    ευχαριστώ

    Μου αρέσει!

  9. WL,σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, αν και σε περίμενα πιο
    αυστηρό κριτή κι εδώ.

    Όσο για τα σχόλια και τις υποδείξεις, ξέρω την αγάπη σου στην
    ορθογραφία και το συντακτικό, αλλά μη μου γίνεσαι δεικτικός με τους
    καλούς μου γείτονες. Ακόμα κι εγώ η ίδια έχω γράψει, εκ παραδρομής
    , πολλά μαργαριτάρια!

    Μου αρέσει!

  10. Ζητώ συγγνώμην για το επικριτικό σχόλιο. Όντως όλοι κάνουμε
    λάθη. Όμως έχω το μείον (και το γνωρίζεις) ότι δρω αυθόρμητα πολλές
    φορές και χαλνάω την όποια εικόνα θα ήθελα να έχω. Πρέπει πάντα να
    χρησιμοποιώ το «βούτα τη γλώσσα στο μυαλό σου πριν μιλήσεις».

    Όσο για τα δυο κείμενα σου, κάποια στιγμή θα πω παραπάνω. Αυτή την
    περίοδο είμαι πολύ απασχολημένος: γράφω ένα βιβλίο της ειδικότητας
    μου, διορθώνω ένα βιβλίο πάλι της ειδικότητας μου αλλά άλλων
    συγγραφέων και τρίτον προσπαθώ να συμπληρώσω ένα ακόμη βιβλίο δικό
    μου αλλά λογοτεχνικό αυτή τη φορά (το τέταρτο στη σειρά). Θα ήθελα
    στη συγκεκριμένη ανάρτηση να σου στείλω μια φωτογραφία (ξέρεις ότι
    είμαι και φωτογράφος – καλά μη φωνάζεις, ερασιτέχνης είμαι) που
    απεικονίζει πλήρως μια παράγραφο της ανάρτησης σου. Αν τη δεις θα
    καταλάβεις γιατί μου αρέσει αυτή η φωτογραφία. Δεν ξέρω όμως μέσα
    σε σχόλιο πως μπορώ και αν μπορώ να στείλω φωτογραφία.

    Αυτά Πενθεσίλεια μου. Πάνε να κοιμηθείς τώρα, και άσε με εμένα να
    περιπλανιέμαι στα σκοτάδια της νύχτας και στις σκιές του μυαλού
    μου.
    Απόψε φοβάμαι και κρυώνω

    Ομίχλες περιτριγυρίζουν το είναι μου

    Σκιές στοιχειώνουν την ύπαρξη μου

    Εσύ πού είσαι;

    Πού είναι το σώμα σου

    Να λειτουργήσει η ψυχή μου;

    Πού είναι η ανάσα σου

    Να διώξει τα φαντάσματα;

    Απόψε φοβάμαι και κρυώνω

    Θα ’ρθει άραγε το αύριο;
    WL

    Μου αρέσει!

  11. WL, δεκτή η συγγνώμη σου και ήμουν σίγουρη ότι θα καταλάβαινες
    το λαθάκι σου 🙂

    Σε χαίρομαι με τόση δραστηριότητα, μπράβο! Αλλά δεν ξέρω κι εγώ πώς
    να βάζεις εικόνα σε σχόλιο 😦

    Ωραίοι οι στίχοι, απλά τώρα πνίγομαι και θα επανέλθω κι εγώ με την
    σειρά μου…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s